yeni blog adresim http://maviokyanus18.blogcu.com  hoşçakalın

Bir gül kokusu kadar güzel bir gül kadar özel bu bayramda hayelleriniz umut umutlarınız mutluluk  mutluluklarınız gerçek olsun bayramınız mübarek olsun....

Aynı sayfada sizinle paylaştığım erman toroğlu adlı hikayemden sonra başımdan geçen bu ilginç olayıda sizinle paylaşmak istiyorum.
Arkadaşımla İstanbula bir arkadaşımızın yanına gittik. Dönüşüde gelmişken akrabalarımızı ziyaret edelim dedik. İlk önce dayımın evine gittik. Arabayı parkettik ben eve doğru ilerledim arkadaşımda arkamda tabi. Apartmanın dış kapısı var genellikle kapalı olurdu o gün açıktı yani zile basmamıza gerek kalmadıTesadüf evin kapısıda açıktı yine zile basmamıza gerek kalmadı girdik içeri arkadaşla. Direk salona girdim içeride 2 bayan birde çocuk vardı. Komşularıdır diye dikkat etmedim. Yorgunum tabi kanapeye uzandım başladım çocuğu sevmeye ama 2 bayanda bana biraz şaşkın bir şekilde bakıyorlar. Yengem nerde? dedim bayanlardan biri: yengen kim? dedi ismini söyledim birbirlerine bakmaya başladılar. Ya dedim burası benim dayımın evi siz kimsiniz? Bu seferde dayın kim? dediler. Ben şaşırdım tabii. Aynı şekilde arkadaşımda öyle olanları izliyor. Dayımın adı sadettin dedim:
Ha dedi biri onlarmı yanlız onlar buradan taşınalı 3 ay oldu.!!!!!!!!!!!!!!!
Ben bu laf üzerine hareketsiz 8-9 sn kadınların suratına bakakaldım. İnanın o sırada kaynar sular, kızgın yağlar, meteorlar vs. aklınıza ne geliyorsa başımdan aşağı döküldü. Bir tek pardon dediğimi hatırlıyorum. Arkadaşıma baktım o 8-9 sn hareketsiz kaldığım anlarda çoktan tüymüş bile. Arabaya atladığımız gibi ne dayısı! öteki akrabalarıma bile uğramadan Zonguldak ın yolunu tuttuk.
Siz siz olun kesinlikle bir eve girerken zile basmadan girmeyin. Ben artık kendi evime girerken bile öyle yapıyorum

.

Sevgileri yarinlara biraktiniz Çekingen, tutuk, saygili. Bütün yakinlariniz Sizi yanlis tanidi. Bitmeyen isler yüzünden (Siz böyle olsun istemezdiniz) Bir bakis bile yeterken anlatmaya her seyi Kalbinizi dolduran duygular Kalbinizde kaldi. Siz genis zamanlar umuyordunuz Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek. Yillarin telâslarda bu kadar çabuk Geçecegi akliniza gelmezdi. Gizli bahçenizde Açan çiçekler vardi, Gecelerde ve yalniz. Vermeye az buldunuz Yahut vaktiniz olmadi.

.

Behçet Necatigil

Babasının işi nedeniyle çocuğun orta öğretimi kesintilere uğramıştı. Orta ikideyken, büyüdüğü zaman ne olmak ve ne yapmak istediği konusunda bir kompozisyon yazmasını istedi hocası.

Çocuk bütün gece oturup günün birinde at çiftliğine sahip olmayı hedeflediğini anlatan 7 sayfalık bir kompozisyon yazdı. Hayalini en ince ayrıntılarıyla anlattı. Hatta hayalindeki 200 dönümlük çiftliğin krokisini de çizdi. Binaların, ahırların ve koşu yollarının yerlerini gösterdi. Krokiye, 200 dönümlük arazinin üzerine oturacak 1000 metrekarelik evin ayrıntılı planını da ekledi. Ertesi gün hocasına sunduğu 7 sayfalık ödev , tam kalbinin sesiydi...

İki gün sonra ödevi geri aldı. Kağıdın üzerinde kırmızı kalemle yazılmış kocaman bir “0” ve “Dersten sonra beni gör”, uyarısı vardı.

-         Neden 0 aldım, diye merakla sordu hocasına  çocuk.

-         Bu senin yaşında bir çocuk için gerçekçi olmayan bir hayal, dedi hocası.

-         Paran yok. Gezginci bir aileden geliyorsun. Kaynağınız yok. At çiftliği kurmak büyük para gerektirir. Önce araziyi alman lazım. Damızlık hayvanlar da alman gerekiyor. Bunu başarman imkânsız. Eğer ödevini gerçekçi hedefler belirledikten sonra yeniden yazarsan, o zaman notunu yeniden gözden geçiririm.”

Çocuk evine döndü ve uzun uzun düşündü. Babasına danıştı.

-         Oğlum, dedi babası; “Bu konuda kararını kendin vermelisin. Bu senin hayatın için oldukça önemli bir seçim!”.

Çocuk bir hafta kadar düşündükten sonra ödevini hiçbir değişiklik yapmadan geri götürdü hocasına .

-         “Siz verdiğiniz notu değiştirmeyin... Ben de hayallerimi...”